Όταν δε μπορείς να με αγαπήσεις δε σου μένει άλλο παρά να με μισήσεις. 

Δοκίμια - Essais - Denemeler

Στη γη, που πατάς

έχει αρκετή θέση

για να πεθάνεις!


Αισιοδοξία ή απαισιοδοξία και ποια από τις δύο αυταπατάται ;


Ο Άρτεμους Γουώρτ έλεγε ότι αισιόδοξος είναι εκείνος, που δε συγκινείται από όσα συμβαίνουν γύρω του και εφόσον συμβαίνουν αποκλειστικά και μόνον στους άλλους. Αλλά όταν πάρει η τύχη και συμβούν και σε αυτόν, τότε θα ήθελα να δω κι εγώ πόσο αισιόδοξος θα μπορούσε ακόμα να παραμείνει. Έτσι είναι, όσο κάνει καλό καιρό, κανείς δεν ανησυχεί για την τρικυμία που προμηνύεται. Είναι ένα συνηθισμένο ελάττωμα των περισσοτέρων από εμάς, όπως εξάλλου πίστευε και κατά το παρελθόν ο Μακιαβέλι. Υπάρχουν άτομα, που θέλουν να βλέπουν μόνο την καλή όψη κάθε γεγονότος και να λένε πώς όλα πάνε καλά, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά οι ίδιοι, ότι, αντιθέτως, όλα πάνε άσχημα. Αισιόδοξος δεν ήταν και ο Ναπολέοντας, λίγο πριν την περίφημη εκείνη μάχη του Βατερλό ή μάλλον, θα έλεγα, ένας στυγνός αλαζόνας, σε βαθμό να μην γνώριζε τις αρνητικές συνέπειες, που θα μπορούσε να είχε αυτή η απεριόριστη και παράλογη αισιοδοξία του; Και εδώ, ας σημειωθεί, ότι δεν νικούν όσοι πιστεύουν ή αισιοδοξούν πως θα νικήσουν. Τέτοια συμπεριφορά τη συναντάμε, δυστυχώς, και σε αρκετούς νεόπλουτους της εποχής μας, που πορεύονται αισιόδοξα μέσα στα ευκολοπερπάτητα μονοπάτια είτε μιας πολύ ήπιας είτε και μιας ξέφρενης αλαζονείας. Αυτοί οι νεόπλουτοι της σύγχρονης κοινωνίας μας με τα λίγα χρήματα, που έχουν αποκτήσει, και όπως τα έχουν αποκτήσει, πιστεύουν πως ζουν στον καλύτερο δυνατό κόσμο και φοβούνται να διανοηθούν κάτι διαφορετικό, για να μην διαταράξουν όλα αυτά τα υπάρχοντά τους, που έχουν οικοδομήσει είτε με κόπο αλλά είτε και με κομπίνες και μπαγαποντιές. Αντίθετα, εάν είχαν έστω μια ελάχιστη, θα έλεγα, τάση προς την απαισιοδοξία, θα την συνήθιζαν και θα τους φαινόταν και αυτή τόσο καλή όσο και η αισιοδοξία που επίμονα σφικταγκαλιάζουν. Τότε θα βλέπανε ίσως ένα ανεπαίσθητα φωτισμένο λυχνάρι, αντί να λούζονται στο αισιόδοξο άπλετο φως, που δεν υπάρχει για πολλούς αλλά και δεν φαίνεται σε κανέναν τουλάχιστον ορίζοντα, από όσο γνωρίζουμε μέχρι στιγμής. Από την άλλη, το να αγαπάμε τους τίμιους και να αποφεύγουμε τους κακούς, να κάνουμε το καλό και να υπομένουμε το κακό και να θυμόμαστε να ξεχνάμε αυτό το κακό που μας κάνουν, δεν είναι και ένας τρόπος αισιοδοξίας, όπως θέλουν κάποιοι να το υπερασπίζονται. Τουναντίον, εγώ θα πίστευα ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ένας τρόπος που, μόνο, μας βοηθάει να ζήσουμε καλύτερα, και εδώ η αισιοδοξία δεν επιδρά στην εξέλιξη αυτού του τύπου των γεγονότων αλλά και ούτε που μπορεί να παραμείνει πρωταρχικό ένστικτο των ανθρώπινων πράξεων, μια και δεν μπορεί να δεσπόσει σ' ολόκληρη την σύντομη ζωή μας. Πάντως, καλό είναι, να ξέρουμε, ότι η αισιοδοξία δεν είναι το φυσικό παρακολούθημα του θάρρους, αλλά περισσότερο του φόβου, το να πιστεύεις πώς ζεις στον καλύτερο δυνατό και ιδανικό κόσμο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εύκολα μπορεί η αισιοδοξία να μετατραπεί σε απαισιοδοξία. Αλλά έλα δε, πού η αλαζονεία ή μάλλον η αλαζονεία της υπέρμετρης αυτής αισιοδοξίας δεν το επιτρέπει. Τότε η αισιοδοξία βρίσκει ένα και μόνο ακούμπημα, την αλαζονεία. Αυτές οι δύο έννοιες πάνε ζευγάρι. Μη μου πείτε ότι αισιόδοξος δεν είναι και ο ολίγον αλαζόνας ή και ο αλαζόνας δεν είναι βεβαρημένος από πολύ μέχρι και ελάχιστη αισιοδοξία;

Πολλές φορές η αλαζονεία ξεπετιέται κάτω από τον μανδύα της αισιοδοξίας και ενώ οι δύο συμπεριφορές βαδίζουν ταυτόχρονα, το ένα γίνεται, δυστυχώς, εμπόδιο του άλλου. Ουσιαστικά, είναι η αισιοδοξία που παίζει τους ρόλους της ανθρώπινης κωμωδίας και στη συνέχεια έρχεται σαν καταπέλτης η αλαζονεία, για να ξεσκεπάσει αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Με την υπερβολική δε αισιοδοξία που έχουν πολλές φορές οι άνθρωποι, επέρχεται μοιραία και η τύφλωσή τους, που είναι και η πιο επικίνδυνη συνέπεια όλης αυτής της ιστορίας. Εκεί, πραγματικά, αγκαλιάζει την ετεροθαλή αδελφή της, την αλαζονεία, για να αποφύγει τους άλλους φόβους, μιας ενδεχόμενης αναστροφής της συμπεριφοράς της σε απαισιοδοξία. Ο δε εναγκαλισμός της από αυτήν, χρησιμεύει στο να την τρέφει και να την αυξάνει σε βαθμό, που να μην βρίσκει γιατρικό για να θεραπευτεί. Στο τέλος, αντί να βλέπει φως εκεί, που δεν υπάρχει καθόλου, χάνει και το ελάχιστο ανεπαίσθητο φως του λυχναριού, που θα της πρόσφερε αναμφισβήτητα η αντίπαλή της, και έτσι αρχίζει να δίνει ωραία ονόματα σε τελείως απαίσια αποτελέσματα, πλησιάζοντας τόσο κοντά στο ανέφικτο είτε και στο ανύπαρκτο, που στο τέλος, γρήγορα επιμυτίζεται, ξεφουσκώνει, λιώνει και σβήνει τελείως. Είναι ακριβώς αυτό που έπαθαν και οι μεγάλοι κατακτητές αλλά και οι στρατηλάτες της παγκόσμιας ιστορίας, όπως ο Τζέγκινς Χαν, ο Αττίλας, ο Ταμερλάνος ή και ο παραπάνω αναφερόμενος Ναπολέων Βοναπάρτης.

Σαν όλα τα πάθη, η αισιοδοξία αλλά και η απαισιοδοξία, έχουν τις παραξενιές τους. Πολλές φορές οι άνθρωποι ντρέπονται να ομολογήσουν πώς είναι απαισιόδοξοι, διότι έχουν μια κακοπροαίρετη ιδέα για την απαισιοδοξία, νομίζοντας ότι είναι ο μοναδικός εχθρός της προόδου. Αυτό, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει και να αισιοδοξούμε για το μέλλον, αλλά να μην φορτωνόμαστε με αλαζονικές συμπεριφορές στα αισιόδοξα αισθήματά μας. Από την άλλη, δεν μπορούμε να πούμε και σε κάποιον ότι έχει και άδικο να είναι αισιόδοξος, εφόσον αυτός ξεκινά καλοπροαίρετα την κάθε ημέρα του με την γαλήνια πίστη πως όλα θα του πάνε καλά.

Η βασική διαφορά ανάμεσα στον αισιόδοξο και τον απαισιόδοξο είναι ότι ο πρώτος τα πάντα θέλει να τα βλέπει ωραία, ο δε δεύτερος έχει μια βαθιά επικριτική, που τον κάνει είτε να περιφρονεί είτε και να μισεί το καθετί άσχημο, που ενδεχομένως θεωρείται ωραίο από τον πρώτο. Με λίγα λόγια είναι ένας φαύλος κύκλος, που ναι μεν έχει μια αρχή, αλλά δεν φαίνεται από πουθενά να έχει ένα αίσιο τέλος. Ίσως μέσα σε αυτές τις συγκυρίες, ο απαισιόδοξος να βρίσκεται πιο κοντά στην περιοχή του πνεύματος ή και της αλήθειας και να είναι ο πραγματικός αισιόδοξος, αφού δεν είναι φορτισμένος με τα ακράτητα αλαζονικά πρότυπα και δεν είναι και δυστυχισμένος, όπως θέλουν να πιστεύουν οι περισσότεροι από εμάς, αλλά ούτε και περήφανος για τις γνώσεις και τα δημιουργήματά του και έτσι δεν αυταπατάται καθόλου, αλλά και δεν παύει να ελπίζει και να προσδοκά το καλύτερο για τον εαυτό του και την ανθρωπότητα. Αντιθέτως, αυτός που παραμένει καθηλωμένος στην αισιοδοξία του, πιστεύω ακράδαντα, ότι κατά βάθος δεν ελπίζει σε τίποτα, αυταπατάται μες στα ψηλά πετάγματα, και ακολούθως διαφθείρεται, στραβοπατώντας μέσα σε αυτήν την αυταπάτη. Το μόνο καλό που έχει, ευτυχώς γι αυτόν, είναι ότι μέσα σ' αυτήν τη γυάλινη, θα έλεγα, αυταπάτη, αισθάνεται ότι ζει καλύτερα, από έναν ιδιαίτερα προβληματισμένο απαισιόδοξο. Εν κατακλείδι, ας σημειωθεί δε, ότι όσο γερνάει ο άνθρωπος, ωριμάζει στο μυαλό και σιγά-σιγά απομακρύνεται από την αισιοδοξία και στρέφεται να κουρνιάσει στις πηγές της ανταγωνίστριάς της για να αποζημιωθεί από αυτήν και έτσι να ανακουφιστεί από τα ακράτητα καμαρωτά ελαττώματά του και να γίνει ολίγον σοφότερος, για να μην ζει, όπως στο παρελθόν, μέσα στα σύννεφα.


Ιωάννης Μποζίκης

Μίλα καθαρά να σε καταλαβαίνουν και θα κερδίσεις 


ΜΗ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΕΤΕ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ΜΟΥ


Ο πλησιέστερος πλανήτης, που μπορεί να μας φιλοξενήσει, με την πιο τολμηρή και αισιόδοξη άποψη της επιστήμης, βρίσκεται με βεβαιότητα μακριά, κάποιες εκατοντάδες έτη φωτός ή και χιλιάδες, από τη Γη μας. Η Σελήνη, ο μοναδικός δορυφόρος της Γης μας, που βομβαρδίστηκε αδικαιολόγητα από τη ΝΑSΑ, εάν είχε τέτοιες δυνατότητες φιλοξενίας, θα το είχε ήδη κάνει πράξη εδώ και ένα εκατομμύρια χρόνια και δε θα περίμενε τους επιστήμονές μας για να μας καλοδεχθεί.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ποτέ δε θα φιλοξενήσει το ανθρώπινο είδος, διότι απλούστατα, είναι ένας πολύ μικρός πλανήτης (δορυφόρος) σε σχέση με τη Γη και δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Δεύτερον, η αόρατη πλευρά της Σελήνης δέχεται συνεχή καταιγισμό ουράνιων σωμάτων, που καθιστά αδύνατη την αποίκισή της και τρίτον, το κυριότερο, δεν έχει σταγόνα νερό κι ας κάνουν ότι ψάχνουν οι επιστήμονες. Οι ισχυρισμοί λοιπόν της ΝΑSΑ, ότι ψάχνουν νερό στο φλοιό της Σελήνης και κυρίως στους πόλους της, είναι ένα άλλο παραμύθι της Χαλιμάς. Ίσως κάτι άλλο να ψάχνει ή να δοκιμάζει η ΝΑSΑ στη Σελήνη, που δε θέλει να μας πει, για να μη πονηρευτούμε.

Το πλήθος των επιστημόνων συμφωνεί ότι το μέλλον της ανθρωπότητας βρίσκεται στη Γη, στην ταλαίπωρη Γη μας και μόνο και είναι αδύνατο με αυτές τις συνθήκες που επικρατούν μακριά από τον πλανήτη μας, ο Άνθρωπος να καταφέρει να ζήσει στη Σελήνη όπως συνήθως, εκτός και αν μεταλλαχθεί πλήρως. Στατιστικά, ίσως ένας τέτοιος ιδανικός πλανήτης να υπάρχει, αλλά μέχρι να τον βρούμε, να τον μελετήσουμε και να μετοικήσουμε σε αυτόν, θα χρειαστούμε αρκετές εκατοντάδες χρόνια (ίσως και χιλιάδες χρόνια). Αναμένοντας λοιπόν, κατ' εμέ, αυτό το απίθανο γαλαξιακό ταξίδι, ας ζήσουμε ειρηνικά στην πανέμορφή μας Γη, που μας φιλοξενεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Κι όπως γνωρίζουμε, με τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα (δίχως να είναι κι αυτά απόλυτα), ότι μέχρι η Γη μας να καταβροχθιστεί από τον Ήλιο, που την πλησιάζει όλο και συνεχώς, θα περάσουν και άλλα πέντε δισεκατομμύρια χρόνια.

Ας αφήσουμε λοιπόν ήσυχη τη Σελήνη μας, που μας φωτίζει άπλετα μες στο σκοτάδι, διότι δεν είναι ούτε Χιροσίμα, ούτε Ναγκασάκι, αλλά ούτε και Σερβία, Ιράκ και Αφγανιστάν. Ας μην την βομβαρδίζουμε ασύστολα και αυτή με το ανόητο καταστροφικό οπλοστάσιό μας, διότι η κακομοίρα δέχεται ήδη αρκετούς καταιγισμούς ετησίως πάνω στο φλοιό της από περιπλανώμενα ουράνια σωματίδια και δεν αντέχει άλλο. Με τα τόσα και τόσα χτυπήματα αστεροειδών, που δέχτηκε ως τώρα, νερό εάν είχε, θα το είχε ήδη αναβλύσει στην επιφάνειά της.

Όμως, η περιέργειά μου, ένα ερώτημα θέτει προς όλους εσάς. Τι θα πάθαινε η Γη μας και μαζί εμείς όλοι που την κατοικούμε, εάν παρεμπιπτόντως, κάποιος εξελιγμένος πολιτισμός του Σύμπαντος ανακάλυπτε τη Γη μας και αποφάσιζε μοιραία να μελετήσει το φλοιό της κι έψαχνε νερό χρησιμοποιώντας πυραύλους ή και άλλα έξυπνα όπλα. Ευτυχώς, απάντηση δεν επιδιώκω!!

Εάν έχετε κάποια εσείς, κρατήστε την για τον εαυτό σας!

Περισυλλογιστείτε μόνο!...



Ιωάννης Μποζίκης

Χημικός Μηχανικός

Οι πολλές γνώσεις

φέρνουν την αμαρτία

στο προσκήνιο.

Ποιητή μου!

Κατάλυμα δεν έβρισκε ο λόγος σου

κι ας πάλευε, τον κόσμο για να σώσει.

Τώρα, που έφυγες Μαγιάτικα απ' τη ζωή,

πολλοί, σ' αυτόν το βαθυστόχαστο το λόγο σου

κατάλυμα θα αναζητούν

κι αυτοί που σε αγάπησαν

αλλά κι αυτοί που σε έχουνε πληγώσει.

Ιωάννης Μποζίκης


Βασίλης Τερτίπης


Ένας μαχητικός και μοναχικός ποιητής της ευλογημένης Μεσσηνιακής Γης. Αφιέρωμα στη μνήμη του, από τον Ιωάννη Μποζίκη - Λογοτέχνη και ποιητή.

Στις 17 Μαΐου του 2009, μετέστη στην αιωνιότητα ο Μεσσήνιος ποιητής και πεζογράφος Βασίλης Ν. Τερτίπης, που τελευταία διέμενε στην Αθήνα. Άνθρωπος μοναχικός, καλόκαρδος, πράος, πάντα διαθέσιμος να βοηθήσει τους αδύναμους, πηγαίος, αυθόρμητος, μαχητικός, εξαίρετος, υποδειγματικός και ανθρωπιστής υπήρξε ένα ζωντανό παράδειγμα επιμελούς ποιητικής και λογοτεχνικής λαξεύσεως.

Ο Βασίλης Τερτίπης γεννήθηκε το Μάιο του 1918 στο Χωματερό Κορώνης της επαρχίας Πυλίας (Μεσσηνίας). Στο χωριό του τελείωσε το δημοτικό σχολείο και έπειτα το γυμνάσιο στην Καλαμάτα. Φοίτησε για λίγο διάστημα στην Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, απ' όπου και αποχώρησε λόγω των οικονομικών και πολιτικών δυσχερειών και εξελίξεων της εποχής εκείνης. Πήρε μέρος στην Αντίσταση. Εξορίστηκε, πρώτα στη Λήμνο και έπειτα στην Μακρόνησο. Εκεί γνώρισε τους Γ. Ρίτσο, Γ. Γ. Παπαϊωάννου, Τ. Λειβαδίτη, Βλαχοδημήτρη, Μ. Θεοδωράκη και πολλούς άλλους διανοούμενους και κορυφαίους αντιστασιακούς. Μετά την απόλυσή του από τη φρικτή κόλαση της εξορίας, έζησε μια δεκαετία στο χωριό του. Το 1961 κακοποιήθηκε βάναυσα από τις αστυνομικές αρχές της Μεσσηνίας και αναγκάσθηκε να φύγει στην Αθήνα. Μέχρι το 1967 εργάστηκε σε εργοστάσιο πλαστικών και σε ένα συμβολαιογραφείο ως δακτυλογράφος. Στο διάστημα αυτό ήρθε σε επαφή με πολλούς διανοούμενους και λόγιους της εποχής του. Είχε επίσης την τύχη να γνωρίσει από κοντά τον γίγαντα της Ελληνικής διανόησης και ποίησης, Άγγελο Σικελιανό. Με το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, για να γλιτώσει από τους διωγμούς, κατόρθωσε να αυτοεξοριστεί στην Ιταλία, όπου και ζήτησε πολιτικό άσυλο από τις Αρχές της. Μετά από μία σύντομη διαμονή στην Ίμολα, εγκαταστάθηκε στην Μπολώνια, όπου δούλεψε ως βιβλιοθηκάριος στο Πανεπιστήμιο της πόλης αυτής μέχρι τη μεταπολίτευση. Εκεί έγραψε το συγκλονιστικό έργο του "A GRECIA" το οποίο μεταφράστηκε από τους Danilla Coloretti και Fabio Foresti και δημοσιεύτηκε με την επιμέλεια του Ρωμύλου Μαγιάκου. Το 1979 του απονεμήθηκε το βραβείο Vallebroso από την επιτροπή, που αποτελούνταν από μέλη όπως ο βραβευμένος με Nobel Eugenio Montala και ο μεταφραστής του Σεφέρη, Ρίτσου και Καβάφη Filippo Pontani. Το ποίημά του, Ωδή στη Γη μου (Ode alla mia Terra) είναι ένα ιερουργικό φως, που συγκλονίζει τους πάντες. Καταθέτω ένα απόσπασμα από αυτό το ποίημα για να αντιληφθούμε καλύτερα το ύφος, τη δομή και το ποιητικό μεγαλούργημά του.

Μου λέει η καρδιά μου

πάμε πάμε στο νοτιά

στην πατρίδα μας Πύλο

ουρανό των θαυμάτων.

Στο νοτιά η αιωνιότης της Σπάρτης

στο νοτιά η βασίλισσα ζει

και θυμάται θυμάται

στην Τροία τους αμέτρητους τάφους

και θυμάται θυμάται

το Αιγαίο βαμμένο κορμιά Δαναών

και θυμάται θυμάται

τα φριχτά του Κύκλωπα δείπνα

και θυμάται θυμάται

των Λαιστρυγώνων τα νύχια να σχίζουν σαν άσπρο χασέ τα κορμιά

και θυμάται θυμάται μόνο θυμάται ...

Λαιστρυγώνες και Κύκλωπες έχει κάθε καιρός

και η Κίρκη αιώνια μαγεύει

όσους έχουν τη μνήμη λειψή.

Δρασκελάνε τους τάφους

και ξεχνούν τους νεκρούς

και γίνεται η βασίλισσα θρύλος για δαύτους

θρύλος η Σπάρτη

κι ο καπνός της Ιθάκης

στο θόλο του θρύλου σβήνει κι αυτός.

Λαιστρυγώνες και Κύκλωπες έχει κάθε καιρός

και η Κίρκη αιώνια μαγεύει.

Με τη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη γενέτειρα γη του. Εκεί, παράλληλα με τη λογοτεχνία ασχολήθηκε και ως απλός αγρότης στους ελαιώνες, που φύτεψε με τα δικά του χέρια. Συνταξιοδοτήθηκε με υπουργική απόφαση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Το καλοκαίρι του 2008 μετέβη στην Αθήνα και πάλι, για να εγκατασταθεί στη Στέγη του Αγωνιστή, του Κ.Κ.Ε. όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στα 91 του χρόνια. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και παρέμεινε μόνος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο μακαρίτης Βασίλης Τερτίπης τυγχάνει να είναι θείος της γυναίκας μου Μάρθας και αδελφός της πεθεράς μου. Πρώτη φορά τον γνώρισα το 1988 στην Κορώνη. Γαλουχημένος από τα πρώτα -πρώτα βήματα της ζωής του με την λογοτεχνία και τον Αρχαίο Ελληνικό τρόπο σκέψης και στάσης ζωής, ασχολήθηκε πραγματικά - με υπέρμετρο πάθος θα έλεγα - με την ποίηση, μετουσιώνοντας στην εργογραφία του την ελευθερία, την πίστη σε αξίες και ιδανικά, την αδελφοσύνη των λαών και τη δικαιοσύνη. Εδώ και 70 χρόνια περίπου, ο Βασίλης Τερτίπης, ως αστείρευτος αρχαίος Λεωνίδας, φρουρούσε Θερμοπύλες. Η μοίρα τον έταξε να τραγουδήσει τον επαναστατημένο ελληνικό λαό, την ελευθερία και τη φτώχεια με τους πολλαπλούς καημούς και τα βάσανά της. Στα γράμματα εμφανίστηκε σε νεανική ηλικία, το 1941, όταν ήταν μόλις 22 ετών, με την πρώτη του ποιητική συλλογή «Ναυσικά». Έπειτα ακολούθησαν δεκάδες συλλογές και αρκετά πεζογραφήματα (διηγήματα και έμμετρα θεατρικά έργα). Ομολογώ όμως ότι ιδιαίτερα μου κάνει εντύπωση η αντιστασιακή ποίησή του, η οποία είναι αριστουργηματική με συντριπτικό ρεαλισμό (ερήμωση τοπίων - καταστροφές πολέμων). Βεβαίως, όλοι οι άνθρωποι, που ζήσανε την Αντίσταση, ιδιαίτερα δε οι νέοι της εποχής εκείνης, έχουν σφραγιστεί για πάντα με τη μεγάλη ανάμνησή της. Ο Τερτίπης αντλούσε πάντα τις εμπνεύσεις του από τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας και της μυθολογίας αλλά και τα διαχρονικά αισθήματα του καιρού μας. Οι προσωπικές απογοητεύσεις και εμπειρίες από τη χαώδη σημερινή κοινωνία κάνουν την ποίησή του έντονα δραματική. Εδώ φαίνεται ο Μεγάλος ποιητής, ο Αληθινός, όταν δεν σταματά, δεν απογοητεύεται, δε γέρνει το κεφάλι του, δεν υποκύπτει στις κακουχίες και δεν πέφτει ποτέ. Ο στίχος του είναι θεαματικός, πάντα λυρικός, μουσικός, γεμάτος συναίσθημα αγάπης, εγκατάλειψης και μοναξιάς. Τα Σονέτα του είναι ένα δείγμα αριστουργηματικής τεχνοτροπίας, αμέθυστα, διαμάντια, ξεχωρίζουν από τη λιτή και άχρωμη ποίηση, που συναντάμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Μια και είχα την τύχη να τον γνωρίσω από πολύ κοντά, διδάχτηκα πάρα πολλά από αυτόν στα πρώτα μου λογοτεχνικά βήματα. Πάντοτε μου έλεγε να προσέχω τη μουσική στο στίχο μου και να τον κάνω να κελαηδάει ... Ακόμα δε και σε ένα απλό πεζογράφημα να διαδίδω μουσικότητα. Ομολογώ ότι δε βγήκα χαμένος ακούγοντας τις συμβουλές του.

Μέχρι το 2007 μέτρησα 39 βιβλία του. Κι ας σημειωθεί ότι έχει αφήσει στα ανήψια του αμέτρητα ανέκδοτα ποιήματα. Εύχομαι, μια μέρα όλα αυτά τα αδημοσίευτα πονήματά του να έρθουν στο φως της δημοσιότητας, για να τον γνωρίσουμε όλοι καλύτερα, σε όλη την έκταση της ζωής του και, κυρίως, τα τελευταία χρόνια. Ακούραστος μαχητής της ποίησης, έγραφε μέχρι την τελευταία του πνοή, δίνοντας μέχρι το τέλος, το πνευματικό του παρόν. Το τελευταίο του βιβλίο, «Τα Πικρά Ποιήματα», που φέρουν τη σφραγίδα του αποχαιρετισμού, δημοσιεύθηκε το 2007, στα 89 του χρόνια. Αλλά και μέχρι πρότινος δημοσίευε ποιήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Το δε πεζογραφικό του έργο, που αποτελείται από διηγήματα και θεατρικά έργα, αντλεί τη θεματολογία, από την επαρχιακή καθημερινότητα αλλά και από τη διαχρονική μυθολογία. Λόγος πλασμένος με ιδιαίτερη εικονογραφία, διανόηση αλλά και μουσικότητα. Άλλοτε ασχολείται με το σκότος των ανθρώπων και άλλοτε ξεπηδά στο σκοτάδι των θεών. Ο μοναχικός Τερτίπης και η μαχητική του γραφή (ποίηση και πεζογραφία) οπωσδήποτε ιερουργούν. Το κάθε ποίημά του ή και δημιούργημά του είναι φωτιά, αστραποβροντή, γεμάτο με ήχους, χρώμα και Μεσσηνιακό άρωμα και στέλνει πάντα κάποιο μήνυμα και δίδαγμα ξεχωριστό στον άνθρωπο, ανάλογα πώς σκέπτεται και πώς το αντιλαμβάνεται. Εγώ τον θεωρώ ως μια μεγάλη λογοτεχνική προσωπικότητα, του περασμένου αιώνα. Εξάλλου οι κριτικές των Λειβαδίτη, Ρίτσου, Παπαϊωάννου, δίνουν σε εμάς μια πρόγευση των ικανοτήτων του. Εμείς οι λογοτέχνες, πρέπει να έχουμε το θάρρος να αναγνωρίζουμε αυτούς που αξίζουν και να υποκλινόμαστε με ευλάβεια στο έργο τους.

Κλείνοντας αυτόν το σύντομο λόγο μου, (κάποια στιγμή θα επανέλθω με μια εκτενέστερη μελέτη και προσέγγιση στο έργο του), απευθύνω στο μακαρίτη ποιητή Βασίλη Τερτίπη, φίλο, θείο, αγωνιστή της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και του προσφέρω τη διαβεβαίωση, ότι η μνήμη του για εμάς θα παραμείνει αγηρώς παντοτινή και τη διάπυρη ευχή μου, όπως το ευλογημένο Μεσσηνιακό χώμα, που τον αγκάλιασε και τον σκέπασε να είναι πάντα ελαφρό. Και είθε μια μέρα, ο βαθυστόχαστος λόγος του να αναστηθεί για να ιερουργήσει.

Ως δείγμα αποχαιρετισμού, σας αφήνω ένα μικρό ψήγμα της ποίησής του, το οποίο είναι παρμένο από τα «Μικρά Ποιήματα» και φέρει τον τίτλο «Αχ! Να ζεσταθώ γυρεύω». Ποίημα αντιπροσωπευτικό και επιτύμβιο, το οποίο θα ήθελα οπωσδήποτε να τοποθετηθεί πάνω στον τάφο του.

Κρύωσα πολύ στον κόσμο,

κρυώνω, πολύ κρυώνω

στην βαθειά σπηλιά τη ζωή.

Να ζεσταθώ γυρεύω.

Ναι, λίγη φωτιά ζητάω,

στις φλόγες της να βρω

την πονεμένη ζεστασιά της χαράς,

το φαρμακερό φιλί της ελπίδας,

τ' αγγελικό φιλί της αγάπης,

τ' αναστάσιμο γέλιο της αδερφοσύνης,

το νικητήριο φτερούγισμα της απλότητας.

Βοήθεια, κρυώνω, πολύ κρυώνω

βαθιά ενταφιασμένος

στο ζοφερό κατώι μια ζωή.

Ο Βασίλης Τερτίπης, ο τελευταίος της γενιάς των Ρίτσο, Λειβαδίτη, Παπαϊωάννου και Βλαχοδημήτρη, ενταφιάστηκε στο μικρό νεκροταφείο του Χωματερού Κορώνης Μεσσηνίας στις 18/05/2009 και ώρα 13:00.




Μποζίκης Ιωάννης

Ο Βασίλης που Γνώρισα - 2010

Διανοούμενοι στέκεστε πολύ ψηλά και δίχως  φτερά

Να ζεις τίμια, αγνά και αληθινά

και η τύχη θα βρει τρόπο να σε ανταμείψει.

Ιωάννης Μποζίκης

Αβδαλώνυμος

(332 π.Χ.)

         Όταν είσαι σοφός και καλά καλλιεργημένος όποιο επάγγελμα και να ασκείς, έχεις μεγάλες πιθανότητες να φτάσεις ψηλά. Και αν έχεις και λίγη τύχη, μπορείς να γίνεις και βασιλιάς. Έτσι ο Μέγας Αλέξανδρος, μετά την κατάληψη της Τύρου, έδιωξε τον βασιλιά Στράτωνα της Φοινικικής Σιδώνας, επειδή είχε συμμαχήσει με τον Δαρείο και έδωσε εντολή στο φίλο του Ηφαιστίωνα, να τοποθετήσει νέο βασιλέα, όποιον αυτός ήθελε. Ο Ηφαιστίωνας πρότεινε σ' έναν πλούσιο Τύριο φίλο του αυτό το αξίωμα, αλλά αυτός ο πλούσιος, με την τιμιότητα που τον διακατείχε, αρνήθηκε την πρόταση και αντιπρότεινε στη θέση του τον Αβδαλώνυμο, έναν πολύ φτωχό και άσημο, ο οποίος ήταν σοφός και πολύ καλλιεργημένος. Ο Ηφαιστίωνας αντίδραση καμιά δεν έδειξε, τουναντίον, ξεκίνησε με τον Τύριο φίλο του να τον ψάχνει σ' όλη την Τύρο. Μετά από μια κοπιαστική αναζήτηση, τον βρήκε ξυπόλητο, φορώντας πάμπτωχα και τρύπια ρούχα, να καλλιεργεί έναν κήπο για να ζήσει. Δίχως να του πει το παραμικρό, αμέσως με το βασιλικό το ένδυμα τον έντυσε και τον έφερε στην Αγορά της Τύρου, για να τον ανακηρύξει βασιλιά. Αν και οι κάτοικοι της Τύρου ενθουσιάστηκαν με το τυχαίο αυτό το θέαμα, χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις εκπλήξεις, που μπορεί να επιφυλάξει σε κάποιον η τύχη, αυτός, παρόλο που ήταν έξυπνος, σοφός και καλλιεργημένος, μισοζαλισμένος από την άξαφνη αλλαγή της πορείας της ζωής του, έκανε βδομάδες ολόκληρες για να καταλάβει τι του συνέβαινε επιτέλους. Οι πολίτες της Φοινικικής Σιδώνας λένε πως κυβέρνησε με σύνεση, δίχως να χυθεί σαν αρπακτικό στην εξουσία και δεν επωφελήθηκε προσωπικά απ' τον πολύ χρυσό και το ασήμι, που πέρασε από τα χέρια του. Και πάλι, φτωχός πέθανε. Κι ας λένε οι Φοίνικες ότι ήταν ο πιο τυχερός άνθρωπος της εποχής τους.

Όταν έχεις βαθειά ριζωμένη μέσα σου την τιμιότητα, την αγνότητα και την φιλαλήθεια, δύσκολα η εξουσία μπορεί να σε λοξοδρομήσει. Όσοι δεν έχουν αυτές τις αρετές, αρπακτικά καταλήγουν όταν κρατούν στα χέρια τους αυτό το αγαθό, που λέγεται εξουσία.



ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

QUALIS REX TALIS GREX - 2010

Ο μεν πόλεμος

εναντίον του κακού

δούλους έσωσε.


«Φράξεο δή, Σπάρτη, καίπερ μεγάλαυχος έουσα,

μη σέθεν αρτίποδος βλάστη χωλή βασιλεία.»

Αγησίλαος

(Από το βασιλικό γένος των Ευρυπωντιδών)

(4ος π.Χ. αιώνας)


«Σπάρτη πρόσεχε, αν και είσαι πολύ υπερήφανη, μήπως εσένα, που έχεις γερά τα πόδια σου, σε βλάψει κουτσή βασιλεία.»

            Κουτσός, καχεκτικός, μικρόσωμος και άσχημος μπορεί να ήταν ο Αγησίλαος, όμως δεν έβλαψε τη Σπάρτη. Και εδώ, σ' αυτό το σημείο, ο χρησμός της «χωλής βασιλείας», του πολύπειρου και σεβαστού μάντη Διοπείθη, δεν επιβεβαιώθηκε. Τουναντίον, από την καταστροφή κατόρθωσε να την σώσει καθώς και την αυτονομία της να περισώσει. Κι αν δεν του έλειπε του πνεύματος του πολιτικού η ευρύτητα, σίγουρα, θα είχε φθάσει πολύ ψηλά, όσο κανένας Έλληνας στην ιστορία του έθνους μας. Μόνο οι στρατιωτικές ικανότητές του, αναμφισβήτητα ήταν αυτές, που τον οδήγησαν σε επιτυχίες στην Ασία. Εκεί, έδειξε την πραγματική του αυτοπεποίθηση, ως βασιλιάς στρατηγός, προσπαθώντας να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Πρώτα τη Λυδία και τη Φρυγία υπέταξε και ύστερα διαχείμασε στο Δασκείλιο, πρωτεύουσα του σατράπη Φαρνάβαζου, τον οποίον και εξανάγκασε σε διαπραγματεύσεις. Εκτός από το πατροπαράδοτο μίσος, που οι συνασπισμένοι Έλληνες αντίπαλοί του έτρεφαν πάντοτε γι' αυτόν και τη Σπάρτη με αρχηγό τον Βοιωτό προδότη Ανδροκλείδα, ήταν ολοφάνερο ότι όλοι αυτοί υποκινήθηκαν και δωροδοκήθηκαν από τον Πέρση ηγεμόνα Τιθραύστη. Αν και στην εκστρατεία του προσπάθησε να δώσει πανελλήνιο χαρακτήρα θυσιάζοντας, όπως ο Αγαμέμνονας, Αργαίοι, Κορίνθιοι, Αθηναίοι και κακοί Θηβαίοι, καμιά απολύτως προθυμία δεν έδειξαν, για να συμμετάσχουν στην κατά των Περσών προσπάθειά του. Του κήρυξαν και πόλεμο αντιθέτως, για να τον υποχρεώσουν να παρατήσει τα σχέδιά του για την Ασία και να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα, αφήνοντας όλες τις κτήσεις του. Εάν δεν είχε την ελληνική ζήλεια και την θηβαϊκή κακία να αντιμετωπίσει, ίσως και να έφτανε μέχρι και της Βακτριανής αλλά και της Τουρανικής τα βάθη. Έως τότε, τα πήγε αρκετά καλά, αφού μετά από τον πολυετή αδελφοκτόνο θηβαϊκό πόλεμο η Σπάρτη είχε σωθεί. Όμως, εκείνες τις τελευταίες τυχοδιωκτικές περιπέτειες, άλλοτε ως μισθοφόρος στην υπηρεσία του Φαραώ Ταχώ και άλλοτε στην υπηρεσία του σφετεριστή του Νεκτανεβώ τί τις ήθελε; Και σε τί θα τον ωφελούσανε; Είχε τόση ανάγκη στα γεράματά του, στα ογδόντα του χρόνια, από τα πλούσια δώρα και τα 230 τάλαντά τους; Τελικά, ως μισθοφόρος υπηρέτης των Αιγυπτίων τελείωσε τις βασιλικές του δραστηριότητες, ο ένδοξος, ο μέγας Αγησίλαος, ο βασιλιάς της Σπάρτης. Έτσι άδοξα και μη έχοντας την ευρύτητα του πνεύματος του πολιτικού, έπεσε χαμηλά, πολύ χαμηλά. Αυτός, που κάποτε με το σπαθί του την Ασία είχε ταράξει. Και ίσως εδώ, σ' αυτό το σημείο μόνο του βίου του, να έβλαψε την πολύ υπερήφανη Σπάρτη και εν μέρει τα λόγια του Διοπείθη να έχουν κάπως επιβεβαιωθεί.

«Σπάρτη πρόσεχε, αν και είσαι πολύ υπερήφανη, μήπως εσένα, που έχεις γερά τα πόδια σου, σε βλάψει κουτσή βασιλεία.»



     ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

     QUALIS REX TALIS GREX - 2010



Καλλικρατίδας

(Αύγουστος του 106 π.Χ.)


Όταν δεν έχεις σκοπό να υποστηρίζεις με πάθος τη συμφιλίωση των λαών και κυρίως σε μια περίοδο άκρατου φανατισμού και μίσους, τότε, κάνεις αυτό που έκανε κι ο ναύαρχος Καλλικρατίδας. Δηλαδή, δείχνεις την εντύπωση ότι επιθυμείς την ειρήνη, γίνεσαι υπέρμαχός της, αλλά στην πραγματικότητα προετοιμάζεις τον πόλεμο. Έτσι αυτός ο ευφυής Σπαρτιάτης, με όλη τη σύνεση και την ευρύτητα του πνεύματος, που τον διακατείχε, ενώ υποστήριζε τη συμφιλίωση Αθήνας και Σπάρτης για την ανεξαρτητοποίηση των Ελλήνων από τους Πέρσες, στην πραγματικότητα σχεδίαζε το πώς θα εξαπλωθεί και θα εξασφαλίσει την ηγεμονία του στον Ελλαδικό χώρο. Η ειρωνεία όμως ήταν, πως αντί να πολεμήσει στο πλευρό των Αθηναίων, που τον είχαν ήδη μεγάλη ανάγκη, ο ίδιος πέθανε σε μια καταστροφική γι' αυτόν ναυμαχία εναντίον τους. Με την ακεραιότητα του χαρακτήρα του και με τη λογική του, κατάφερε να αυξήσει τη δύναμη του σπαρτιάτικου στόλου, χάρη στην επικουρία των συμμάχων και της ίδιας της Σπάρτης. Η προσπάθειά του όμως να εξασφαλίσει οικονομική βοήθεια από τον ίδιο τον Κύρο, που τον θεωρούσε εχθρό των Ελλήνων, δεν είχε προηγούμενο. Μεταβαίνοντας λοιπόν ο ίδιος στις Σάρδεις, απέτυχε, καθώς εκεί, είχε να αντιμετωπίσει την προσβλητική στάση του Πέρση αντιβασιλέα. Αυτό το γεγονός είναι, που τον έκανε να ορκιστεί, πως αν γύριζε ζωντανός στην πατρίδα του, θα έκανε ό,τι μπορούσε για να συμφιλιώσει τους Λακεδαιμόνιους και τους Αθηναίους, και να τους στρέψει εναντίον του φυσικού τους εχθρού, που ήταν ο Κύρος και οι βάρβαροι οι Πέρσες. Όμως έλα δε, με το που γύρισε στην Ελλάδα ξέχασε όλες αυτές τις συμφιλιωτικές εξαγγελίες του. Και με το δυνατό του στόλο, αντί να κατευθυνθεί προς την Ασία, περιέργως επιτέθηκε στη Λέσβο, την οποία είχαν από καιρό κάτω από

τον έλεγχό τους οι Αθηναίοι. Έτσι, με την κουτοπονηριά του κατάφερε να καταλάβει τη Μήθυμνα κι αφού απελευθέρωσε όλους τους Μηθυμνιώτες φρουρούς, πούλησε ως δούλους τους Αθηναίους στους Πέρσες και Ασιάτες. Άντε με τέτοια μυαλά και τέτοιου είδους συμπεριφορές να πετύχαινε και συμμαχία με τους Αθηναίους. Ευτυχώς οι Αθηναίοι δεν άργησαν να απαντήσουν στα τεχνάσματα και τις μπαμπεσιές του, και σύντομα έφτασε επί τόπου ο στόλος των Αθηναίων με 150 πλοία. Και το πράγμα πήρε άσχημη τροπή. Παρά το γεγονός ότι οι Αθηναίοι υπερτερούσαν σε δύναμη και οι οιωνοί ήταν δυσμενείς για τους Σπαρτιάτες, ο Καλλικρατίδας δεν υποχώρησε στην ύστατη αυτή στιγμή. Και με αποφασιστικότητα συγκρούστηκε σφοδρά με τους Αθηναίους, λες και είχε απέναντί του Ασιάτες. Τελικά η ναυμαχία έληξε με την συντριπτική νίκη των Αθηναίων, που βύθισαν τα 70 πλοία των Σπαρτιατών μαζί και την ναυαρχίδα του Καλλικρατίδα, αφού εκεί βρήκε ο ίδιος το θάνατο, πέφτοντας στα ταραγμένα νερά του Αιγαίου.

Έρχεται λοιπόν η ημέρα και η ώρα όπου η θεία Πρόνοια τα φέρνει έτσι για να μας δείξει καινούρια πράγματα: πως η ειρήνη των λαών πετυχαίνει, μόνο όταν οι λαοί το επιθυμούν ειλικρινά. Με λόγια και με καλλικρατίδιες εξαγγελίες, ίσως, μόνο σε πόλεμο να καταλήγει.


ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

QUALIS REX TALIS GREX - 2010

Διαδηλώνουμε

με λόγια και με έργα

όπως και ο Θεός.


Κόμμοδος Μάρκος Αυρήλιος

(161 - 192 μ.Χ.)


Η τύχη θέλησε, ο Μάρκος Αυρήλιος, να είναι ο πρώτος από τους Αντωνίνους, που είχε γιο. Μόνο που αυτός ο καλομεγαλωμένος γιος, με το δύστροπο χαρακτήρα που είχε, δε δικαίωσε τον ένδοξο πατέρα του και ούτε που φάνηκε αντάξιος του επιπέδου της ανατροφής του και της εκπαίδευσης που του δόθηκε. Όταν πέθανε, στο τέλος μιας μακρόχρονης εκστρατείας κατά των γερμανικών φυλών, τότε ο δεκαεννιάχρονος Κόμμοδος, χρίστηκε πλέον και επίσημα, Αύγουστος. Αποφάσισε δε αστραπηδόν, να συνάψει ειρήνη με τους Πάρθες και τις βαρβαρικές φυλές, που πολεμούσε επίμονα ο πατέρας του τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Έτσι, ο δύστροπος αυτός νέος Αυτοκράτορας, δίχως να αντιληφθεί τους κινδύνους, συνέχισε τη διακυβέρνησή του σε ειρηνική γενικά ατμόσφαιρα, στρέφοντας το ενδιαφέρον του σε ασήμαντα προβλήματα του δημόσιου βίου της Αυτοκρατορίας. Μπορεί να έκανε αρκετές περικοπές στις μισθοδοσίες των δημοσίων υπαλλήλων, των συγκλητικών και των στρατιωτικών και να μη διέθετε το δημόσιο χρήμα σε έργα, αλλά του έδωσε να καταλάβει όταν το σπαταλούσε απερίσκεπτα στον ιππόδρομο και στις διασκεδάσεις του. Στην πραγματικότητα δεν ενδιαφερόταν για καμιά δημόσια υπόθεση. Ως φαίνεται, δούλεψε πολύ σκληρά ο πατέρας του για να τρώει από τα έτοιμα αυτός, στη σειρά του. Εν ολίγοις, κοίταζε να ικανοποιήσει τις αθλητικές και μόνο ανάγκες του. Θεωρώντας δε τον εαυτό του μετενσάρκωση του Ηρακλή, αυτοθεοποιήθηκε και έτσι κυκλοφόρησε με λεοντή και ρόπαλο στους δρόμους της Ρώμης. Προσπάθησε τα πάντα να μετονομάσει, όμως προβάλλοντας το δικό του πάντα όνομα. Επίσης αποποιήθηκε και την πατρική σκιά, μετονομάζοντας έναν μεγάλο αριθμό μνημείων που έκτισε ο πατέρας του.

Ευνόησε τους πραιτοριανούς, όμως περιόρισε τους Συγκλητικούς, δήμευσε τις περιουσίες τους, παραγκώνισε τους συγγενείς του και κυρίως την ερωμένη αδελφή του Λουσσίλια.

Και εκτέλεσε στη συνέχεια την ωραία γυναίκα του, την Κρισπίνα, για να συνεχίσει την ερωτική ζωή με την αδελφή του. Μόνο τους χριστιανούς δεν ενόχλησε και αυτό, χάρη στην χριστιανή παλλακίδα του Μαρκία. Την εποχή του οι χριστιανοί δε διώχθηκαν, όπως γίνονταν συνήθως. Αυτή η ηρεμία όμως, προκάλεσε μια παράξενη δυσαρέσκεια στις τάξεις του Χριστιανικού Ιερατείου, που αντιθέτως, περίμενε δράση, καταπίεση από αυτόν, για να αυξήσει το ποίμνιό του. Η στασιμότητα αυτής της ήρεμης περιόδου, ως φαίνεται, προκάλεσε περισσότερη ζημιά στους χριστιανούς. Ας πολέμησε ο Ηρακλής Κόμμοδος τους Συγκλητικούς, πάντως, από τους χριστιανούς την πάτησε. Η σιωπηρή ανοχή του σ' αυτούς, δεν τον οδήγησε πουθενά. Με τη συνωμοσία της χριστιανής παλλακίδας του και των φιλοχριστιανών Συγκλητικών, στραγγαλίστηκε νέος, στο λουτρό των καταυλισμών των μονομάχων, ο Αίλιος Λούκιος Κόμμοδος, ο Αύγουστος της Ρώμης και ο αγαπημένος γιος της Φαυστίνας, που από πολύ νωρίς, φρόντισε να του παράσχει μια σωστή παιδεία και που θεωρούσε ότι μια τέτοια εκπαίδευση, επιβάλλεται, ένας μελλοντικός Αυτοκράτορας να κατέχει.



ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

QUALIS REX TALIS GREX - 2010


Καταλίνας Λεύκιος Σέργιος


(108 - 62 π.Χ.)


             Νόμιζε ότι μόνο με τη βία θα μπορούσε να πετύχει τους απώτερους στόχους του. Ευτυχώς, οι συνωμοσίες που εξύφανε εναντίον του μεγαλύτερου πολιτικού αντιπάλου του Κικέρωνα, δεν είχαν αποτέλεσμα. Σε ηλικία μόλις είκοσι ετών, βρέθηκε να συμμετέχει στις αρπαγές, τις σφαγές και τις δημεύσεις του Σύλλα και των οπαδών του. Παρ' ότι κατάφερε κατά την περίοδο αυτή να συγκεντρώσει αξιόλογο πλούτο, ολόκληρο σε άσκοπες σπατάλες και διασκεδάσεις τον διαβολοσκόρπισε. Αδίστακτος, φιλόδοξος, παιδεραστής, πάντα εύρισκε τρόπους να ξεφεύγει της δικαιοσύνης. Όταν έγινε πραίτορας κι ανέλαβε της Αφρικής τη διοίκηση, προέβη σε πρωτοφανείς καταχρήσεις και λεηλασίες, για τις οποίες οδηγήθηκε και πάλι σε δίκες, όπου όμως, εκ νέου αθωώθηκε. Με το δαιμονικό πνεύμα του, την υποστήριξη επιφανών Ρωμαίων, όπως τον Κράσσο και τον Ιούλιο Καίσαρα, κατάφερε να κερδίσει. Η ακόρεστη φιλοδοξία του δε, μέχρι και την εκλογή του στο ύψιστο αξίωμα του υπάτου της Ρώμης, τον οδήγησε να επιδιώξει. Και δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο, για να υλοποιήσει αυτή του την επιθυμία. Αποπειράθηκε δε, και σε πραξικόπημα. Αλλά κακιά του τύχη, τη θέση του υπάτου, του την πήρε ο άξιος και μεγάλος αντίπαλός του. Μετά από πολλαπλές αποτυχημένες απόπειρες εκλογής του σ' αυτό το αξίωμα, εξύφανε νέα συνωμοσία με σκοπό τον εκτοπισμό του Κικέρωνα και την ανάρρηση του ίδιου στην εξουσία. Με αλήτες, ξεπεσμένους αριστοκράτες, αντιδραστικά στοιχεία και αποβράσματα της Ρωμαϊκής κοινωνίας, τον Κικέρωνα να σκοτώσει βάλθηκε. Τα σχέδιά του γρήγορα έγιναν γνωστά από αυτόν και έτσι τον κηρύσσει ως εχθρό της πατρίδας φέρνοντας στο φως τους πραγματικούς σκοπούς του. Εγκαταλελειμμένος από τους ξεπεσμένους οπαδούς του και απογοητευμένος, διέφυγε στη Γαλατία με τ' απομεινάρια του στρατού του. Όμως δεν τον άφησε ήσυχο ο Κικέρωνας. Τον συνύπατό του, Γάιο Αντώνιο, έστειλε από πίσω του, για να τον σκοτώσει. Λεύκιε! Όποιος έχει αιχμάλωτη την ψυχή του στην ακολασία, δεν βλέπει ποτέ μέσα του να ανθούν οι ηθικές αρετές και σε κάθε βήμα του στραβοπατάει αφήνοντας στο πέρασμά του όλο και σιχαμερά αποτυπώματα. Και στο τέλος πέφτει και γκρεμίζεται. Αδίστακτε, ακόλαστε κι άτιμε!!! Ίσως ποτέ το Δίκαιο κι ο Θεός να μην σε κρίνουν. Σίγουρα όμως, οι χρόνοι, που δεν λησμονούν, ατιμώρητο δεν σε αφήνουν!!!



    ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

   QUALIS REX TALIS GREX - 2010

Σφίξε τα δόντια αλλά και τη γροθιά σου και μη φοβάσαι!!!  

«Η αχαριστία είναι πάντοτε σημείο μωρίας. Δεν είδα

ποτέ έξυπνους ανθρώπους να δείχνουν αχαριστία.»

Γιόχαν Γκαίτε

Μανουήλ Κομνηνός

(1070 - 1071 μ.Χ.)


Δεν μπορεί κανείς να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους χωρίς τον κίνδυνο να εκτεθεί στην αγνωμοσύνη τους. Έτσι κι ο Κουροπαλάτιος Μανουήλ Κομνηνός, μέγας στρατηλάτης του Βυζαντίου, αφού σημείωσε αμέτρητες νίκες εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων, έφερε σε πολύ δύσκολη και ανταγωνιστική θέση το ίδιο το αφεντικό του, τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη, ο οποίος θεώρησε περιέργως ότι ο Μανουήλ με τις πολλαπλές επιτυχίες του όλο και αποκτούσε φήμη, που ήταν λίαν επικίνδυνη για το θρόνο του. Αφού τον εκμεταλλεύτηκε μέχρι το κόκαλο εδραιώνοντας με τη βοήθειά του, την κυριαρχία του στην Αρμενία και την Καρδουχία, στο τέλος διέταξε να στείλει ένα μεγάλο τμήμα του στρατεύματός του μακριά στην Ιεράπολη με το δήθεν πρόσχημα ότι η πόλη αυτή κινδύνευε από τους Σελτζούκους Τούρκους. Το αποτέλεσμα αυτής της παράλογης και ηθελημένης πράξης ανοησίας του, ήταν να νικηθεί ο Μανουήλ με το εναπομείναν μικρό στράτευμά του από τους Σελτζούκους Τούρκους και να συλληφθεί σε ενέδρα αιχμάλωτος από αυτούς. Δυστυχώς δούλευε πυρετωδώς ο έντιμος στρατηλάτης Μανουήλ κι ο Ρωμανός, δειλά-δειλά, του έβγαζε το μάτι. Αλλά είχε κι ο καιρός γυρίσματα, να πληρωθούν τα κρίματα και γρήγορα έφτασε το 1071 και ο Ρωμανός βρέθηκε εκ νέου απειλημένος από τους Σελτζούκους Τούρκους. Οι νέοι ανίκανοι στρατηγοί του, οι Τραχανειώτης, Ρουσέλιος, Βασιλάκης και Βρυέννης, δεν μπόρεσαν στο Μανζικέρτ των Τούρκων την ορμή να συγκρατήσουν, και διέταξαν υποχώρηση στις μονάδες τους, προκαλώντας αναστάτωση και σύντομα τράπηκαν σε άτακτη φυγή, αφήνοντας μόνο του το Ρωμανό να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Αν και δειλός, εκεί στο Μανζικέρτ, ο Ρωμανός δεν έδειξε δειλία. Πολέμησε γενναία και πληγώθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Αλπ Αρσλάν τον Τούρκο. Ανίκανος και μισοζαλισμένος γονάτισε μπροστά στον Τούρκο για να μην χάσει τη ζωή του. Ως φαίνεται, εκεί θυμήθηκε την ιστορία με τον Μανουήλ. Κάτι γι' αυτόν να κάμει ήθελε. Ίσως πάλι σχεδίαζε Κουροπαλάτιο να τον διορίσει. Όμως απέτυχε οικτρά μπροστά στου Τούρκου Αλπ Αρσλάν τη μεγαλοψυχία και ντράπηκε όταν ελευθερώθηκε από αυτόν. Και ντράπηκε αυτός ο ίδιος, πόσο μικρόψυχα συμπεριφέρθηκε σ' έναν γενναίο στρατηγό του. Μικρός κι ασήμαντος, πήρε το δρόμο για την Πόλη. Ο Τούρκος μόνο το Μανουήλ δεν ελευθέρωσε κι ας έκανε με το Βυζάντιο ειρήνη. Ίσως αυτόν μόνο φοβότανε ο Αλπ Αρσλάν, μη ραδιουργήσει και σχεδιάσει πάλι και παραβιάσει τη συνθήκη, που μόνο με τη δύναμη είχε συνάψει.

Όταν γύρισε, ελεύθερος, στη Βασιλεύουσα ο Ρωμανός, έκπτωτος από το θρόνο του αλλά με όλα τα όπλα του και τη βασιλική του ακολουθία, μες στην ντροπή, εκοίταξε την ιστορία με τον Μανουήλ και πάλι να ξεχάσει. Όμως, καλώς που βρέθηκα αργότερα κι εγώ, ο ασήμαντος, στον Μανουήλ ν' αναφερθω με λίγο πόνο, που δειλά, αιώνες τώρα, η ιστορία αδίκως, ως ασήμαντο προσπάθησε να τον περάσει.



ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

     QUALIS REX TALIS GREX - 2010

Μην επιδιώκεις

να συνδιαλέγεσαι

με κατώτερους.


Αλέξιος Μούρτζουφλος Άγγελος

(1203-1204 μ.Χ)


          Ευτυχώς, που οι κάτοικοι της Πόλης δεν του συγχώρησαν τις μηχανορραφίες που επινόησε, για να αναλάβει την εξουσία. Με τον εκθρονισμό και τη σύλληψη και τύφλωση του πατέρα του κατόρθωσε να διαφύγει στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ με σκοπό να διεκδικήσει το θρόνο του Βυζαντίου. Μετά τη σύντομη αναρρίχησή του στο βασιλικό θρόνο δε δίσταξε να υπογράψει συνθήκη με τους Ενετούς, που προετοίμαζαν πυρετωδώς την Δ΄ Σταυροφορία. Αμέτρητα δεινά επέφερε στο λαό της Πόλης. Όμως υπό την πίεση των γεγονότων και εξαιτίας της κατακραυγής του λαού από τα αιματηρά έκτροπα των Λατίνων, με τους Ενετούς συνεργάτες του ήρθε υποχρεωτικά σε ρήξη. Προσπάθησε να ηρεμήσει το λαό του αλλά δεν κατάφερε Λατίνους και Ρωμιούς να συμφιλιώσει. Η μαύρη επανάσταση, που ξέσπασε, τον οδήγησε πρώτα στη φυλακή και έπειτα στη δίκαιη θανάτωσή του. Αλέξιε Μούρτζουφλε!! Ο λαός της Πόλης έχει μεγάλη μνήμη. Σε βασιλείς όμοιοι σαν ηθοποιοί ποτέ το γόνατο δεν κλίνει! Και δεν τον τυφλώνεις με τα βαρύτιμα διαμαντικά και τα ενδύματα τα πορφυρά κι ούτε, που υπερηφανεύεται όπως εσύ, όταν το θρόνο ζητιανεύεις και παραδίδεσαι σε έκτροπα για να τον αποκτήσεις όσο κι όσο! Η πτώση σου ήτανε βέβαιη κι ίσως με αυτή ν' αλλάξει η τύχη της κατηφόρας του. Όταν εννέα αιώνες έζησε ελεύθερος και ισχυρός, μην του στερείς εσύ την περηφάνια κι άσε τον να διατηρεί τη συνήθη μεγαλοπρέπεια. Προδότη Μούρτζουφλε!!Όταν ζητάς από τους Φράγκους μια βοήθεια, αργά ή γρήγορα θα υποταχθείς σ' αυτούς και θα σου γίνει η υποταγή πικρή θεσπέσια συνήθεια!!


     ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

     QUALIS REX TALIS GREX - 2010


Αιώνων σφάλματα

(5ος - 20ος μ.Χ.)


            Δε θέλω να βλέπω κατάμουτρα τους περασμένους μας αιώνες, διότι τα σφάλματά τους με στεναχωρούν και δύσκολα πορεύομαι στο σκοτεινό το παρελθόν μας, φοβούμενος μη δω κι εγώ τις τρέλες μας και κράζω!!

Όταν στη μακρινή ιστορία μας τα βάζαμε κι εμείς με τους Ασιάτες γείτονες, τους Πέρσες, όλο και κάποια στραβά μας τυχαίνανε! Φαγωθήκαμε με τον αρχαιότατο Ζωροαστρισμό τους και στο τέλος, στο Μιθραϊσμό τους σπρώξαμε. Κατόπιν, ανακαλύψαμε του Μιθραϊσμού την επικινδυνότητα και άθελά μας τους αναγκάσαμε να εξισλαμιστούν. Οι πόλεμοι, που διεξήγαγε το Βυζάντιο εναντίον τους και εναντίον όλων των χριστιανικών αιρέσεων της Ανατολικής Εκκλησίας, μόνο τη θέση του Ισλάμ και των Αράβων κατόρθωσε να ενισχύσει. Δυστυχώς, σ' ολόκληρη τη χιλιετία, ο Ελληνισμός δε βρήκε λύση για να συμβιώσει με τους Πέρσες και κυρίως με τους τελευταίους εκπροσώπους της δυναστείας των Σασσανιδών, που τόσο λάτρευαν τ' αρχαίο μας το πνεύμα. Κι αυτοί, μες στην απελπισία τους, επιμελήθηκαν σχέδιο πανέξυπνο, για να τελειώσουνε μαζί μας επιτέλους. Τις τουρκικές φυλές, που πίεζαν απ' το Βορρά το κράτος τους, πιεστικά, τις κατευθύνανε μπροστά στις πύλες της Ανατολίας. Κι έτσι, την επαφή που είχαμε με αυτούς, τη χάσαμε και αποκτήσαμε νεότερους εχθρούς, αποκαλούμενους Σελτζούκους Τούρκους. Μια άλλη χιλιετία ήταν αρκετή, με αυτούς και τους απογόνους τους, για να εξαφανιστεί το έθνος μας, απ' όλη την Ασία!

Σε τι λοιπόν ωφέλησαν τόσες λαμπρές επιδρομές κι άλλες τόσες και τόσες κατακτήσεις; Και ποιος ο κερδισμένος όλης αυτής της ιστορίας; Οι Πέρσες; Εμείς; Ή αυτό το έθνος, που επωφελήθηκε και των δυο μας τις αδυναμίες; Είχαμε κάποτε κι εμείς κοινά τα σύνορα με την Περσία!! Πού άραγε θα έφτανε το έθνος μας αν δεν μας χώριζαν νεότεροι λαοί όπως οι Τούρκοι;

Δεν θέλω να βλέπω τους περασμένους μας αιώνες, διότι πάντα, τα σφάλματά τους με στενοχωρούν και δύσκολα πορεύομαι στο παρελθόν το σκοτεινό μας, φοβούμενος μη δω κι εγώ τις τρέλες μας και κράζω κι ουρλιάζω!!!



    ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΗΣ

    QUALIS REX TALIS GREX - 2010